Ik weet zelf hoe het voelt om veel te lang ‘aan’ te staan.
Jaren geleden leek het van buiten misschien alsof er niets aan de hand was. Ik ging gewoon door.
Werken, afspraken, uitgaan, alles wat moest gebeuren… en ondertussen dacht ik waarschijnlijk vooral: nog even volhouden.

Maar mijn lichaam gaf ondertussen allang signalen.
Ik kreeg ineens galbulten op mijn benen. Mijn hoofd stond eigenlijk nooit meer stil.
Zelfs als ik op de bank zat, bleef mijn hoofd maar doorgaan met denken, regelen en vooruitkijken.

En toen kwam er een ochtend waarop ik mijn mascara stond op te doen om naar mijn werk te gaan.
En ineens moest ik huilen. Niet een beetje. Ik kon gewoon niet meer.
Het was alsof mijn lichaam zei: en nu is het klaar.

Pas later, toen ik in de rust kwam, besefte ik pas hoe lang ik al over mijn eigen grenzen heen was gegaan. Ik had vooral geprobeerd om door te gaan, terwijl mijn lichaam allang bezig was om mij iets anders te vertellen.
Achteraf was dat voor mij een belangrijk keerpunt. Want ik heb toen ervaren dat stress niet alleen iets is wat je in je hoofd voelt. Je lichaam doet mee. En soms gaat het zelfs eerder signalen geven dan dat je zelf doorhebt hoe ver je eigenlijk over je grens bent gegaan.

Dat is ook één van de redenen waarom ik nu in mijn werk zo kijk naar het hele systeem.
Niet alleen naar een klacht, maar ook naar slaap, stress, voeding, darmen, hormonen, herstel en de manier waarop je lichaam met belasting omgaat. Want soms zegt je lichaam eigenlijk al een tijdje: “Ik kan dit niet blijven volhouden.”
De vraag is dan niet alleen: hoe krijg ik mijn klachten weg?
Maar ook: “Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?”

Bekijk hier de reel over: Toen kon ik niet meer stoppen met huilen.