“Ik eet helemaal niet zoveel, maar dat buikvet krijg ik er niet af.”
Een zin die ik regelmatig hoor.
En hoewel voeding en energiebalans natuurlijk belangrijk zijn, is het lichaam complexer dan alleen calorieën in en calorieën uit.
Bij langdurige stress kan je stresssysteem voortdurend geactiveerd blijven.🫯

Cortisol speelt daarin een belangrijke rol.
Het helpt je lichaam om energie beschikbaar te maken, onder andere door glucose vrij te maken.
Op korte termijn is dat precies wat je wilt.
Maar wanneer je lichaam langdurig onder druk staat, kunnen stress, cortisol, slaap, eetlust, bloedsuiker en insulinegevoeligheid elkaar gaan beïnvloeden.

En daar komt buikvet om de hoek kijken.
Vooral visceraal vet (het vet rondom je organen) is metabool actief en reageert op hormonale signalen. Een langdurig verstoorde stressrespons kan, samen met bijvoorbeeld;
– Slaaptekort,
– Minder beweging,
– Veranderde eetlust 
– Een minder stabiele bloedsuiker, bijdragen aan een grotere neiging tot centrale vetopslag.

Daarmee zeg ik nadrukkelijk niet dat cortisol dé oorzaak is van buikvet.
Het is geen kwestie van: hoog cortisol = buikvet.

Het gaat om het totale plaatje en de manier waarop verschillende systemen elkaar beïnvloeden.
En dat vind ik juist zo interessant aan het menselijk lichaam.
Soms probeer je heel hard je voeding aan te passen,
maar vergeet je te kijken naar de andere kant van het verhaal:
– Hoe slaap je?
 Hoeveel stress staat er op je systeem?
 Krijgt je lichaam voldoende herstel?
 Hoe stabiel is je energie?
 Hoe beweeg je?
 En hoe ziet je hormonale en metabole balans eruit?

Niet om nóg meer dingen te moeten “fixen”.
Maar om beter te begrijpen waarom jouw lichaam doet wat het doet.
Daar begint voor mij een goede aanpak.