Stress is op zichzelf helemaal niet slecht. Sterker nog het is een normaal en belangrijk overlevingsmechanisme van je lichaam.

Stel je een antilope voor die rustig staat te grazen en ineens een leeuw ziet.
Er is maar één prioriteit dat is, overleven.
Het stresssysteem schakelt razendsnel aan. Hartslag omhoog, energie naar de spieren, spijsvertering tijdelijk op de achtergrond. Alles is gericht op één ding: rennen.
En als de antilope ontsnapt?
Dan kan het dier de spanning weer loslaten, terugkeren naar de kudde en verdergaan met eten, rusten en herstellen.

De stress was kortdurend én functioneel.

Wij hebben nog steeds hetzelfde stresssysteem. Alleen is onze ‘leeuw’ tegenwoordig vaak een volle agenda, werkdruk, zorgen, weinig slaap, altijd bereikbaar zijn of te weinig herstel.

Het probleem ontstaat wanneer die stressprikkels zich opstapelen en je lichaam onvoldoende tijd krijgt om terug te schakelen naar rust en herstel.
Dat kan invloed hebben op onder andere je slaap, eetlust, bloedsuikerregulatie, spijsvertering, energieniveau en herstel. En daarmee ook onderdeel worden van het grotere plaatje rondom hardnekkig buikvet.

Buikvet is dus niet simpelweg het gevolg van ‘te veel cortisol’.
Zo eenvoudig werkt je lichaam niet.

Daarom kijk ik bij buikvet niet alleen naar calorieën of beweging, maar naar het hele systeem:

– Hoe zijn je maaltijden opgebouwd?
– Heb je voldoende spiermassa en beweging?
– Krijgt je lichaam genoeg slaap en herstel?
– Staat je stresssysteem veel ‘aan’?
– Spelen hormonale veranderingen een rol?
– Hoe functioneren je spijsvertering en darmen?

Je lichaam bestaat niet uit losse onderdelen. Alles beïnvloedt elkaar.

Het doel is daarom niet om alle stress uit je leven te krijgen.
Het gaat erom dat je lichaam na actie ook voldoende ruimte krijgt voor herstel.

Van aan naar uit.
Van actie naar herstel.
Van overleven naar leven.

En misschien is dat bij hardnekkig buikvet soms wel een interessantere vraag dan alleen, “Wat moet ik minder eten?”